Ken je dat? Dat je al heel lang iets wilt maar om de een of andere reden het komt er gewoon niet van. Zo is het bij mij met musiceren gegaan. Al jaren (vanaf m'n 17e) ben ik in het bezit van een acoustische gitaar en heb het altijd leuk gevonden om wat ik op de radio hoorde na te spelen. Dat lukte ook meestal wel aardig en ik beleefde er veel plezier aan. Maar verder dan dat ging het niet.
Totdat ik op m'n 49e (hoezo midlife), veel te laat natuurlijk, toch maar bij Spanjaard aanklopte voor een electrische gitaar met versterker. Het werd een Stratocaster met een buizenbakkie. Tja, en dat is toch wel supercool. Nog een overdrive erbij gekocht voor het betere jankwerk en eigenlijk was ik toen klaar om een band te betreden.
Maar ja vind er maar eens eentje en wie wil er nou een onervaren half bejaarde slaggitarist een plek geven? Nou, Rightback dus, via Bert die me eind mei 2009 belde. En ik ben hem daar nog steeds heel erg dankbaar voor.
Een beetje verlegen stapte ik de eerste keer de oefenruimte in en begon onwennig een beetje mee te pielen. Maar toch, na een nummer of wat dacht ik ,,ja maar dat is lekker''!!!
Gelukkig klikt het aardig met de bandleden en de chemie in de groep vind ik sowieso erg goed. Ook de organisatie is vreselijk goed voor elkaar dus eigenlijk kwam ik in een gespreid bedje.Moet nu wel zo'n vijftig songs er nog instampen maar dat is een heerlijke uitdaging.
Mijn muzikale voorkeur is toch wel rocken (Led Zeppelin en zo uit de oude doos maar ook bijvoorbeeld Anouk of Kane vind ik erg goed). Mijn grote gitaarvoorbeeld is Steve Howe van Yes. Deze autodidact beheerst vrijwel alle stijlen van spelen en is melodisch en harmonisch een meester. Ik probeer hem natuurlijk na te spelen maar dat is een hele opgave. Toch heb ik hierdoor best veel geleerd want hij kiest nooit de gemakkelijke weg.
Dus, voorlopig ben ik bij Rightback lekker onder de pannen en ga ik aan de slag met ons veelzijdige repertoire, soms ingetogen maar af en toe moet het dak er ook af hoor............

Hans de Wit

Terug